Stekje #5: "Kom uit je bolwerk!"

De Kerstboodschap is niet veranderd: we wensen elkaar de 'Vrede van Christus'. Vrede dus voor mensen die God liefheeft. Vrede voor de mensen bij de Soepbus, voor de vluchtelingen aan onze grenzen, vrede voor de Oekraïne en voor Iran. Vrede voor de mensen die bang zijn, pijn hebben aan hun lijf en in hun ziel, mensen in rouw, mensen die zich alleen voelen, leeg zijn of murw. Voor hen is het kind geboren: Vrede van Christus zij met hen.

We vergeten vaak dat deze zegenbede ook een scherpe politieke lading heeft. De Vrede van Christus staat diametraal tegenover de pax romana van keizer Augustus. Die Romeinse 'vrede' betekende vooral 'rust', maar dan wel een rust die genadeloos en met ijzeren vuist gehandhaafd werd. Of een vrije markt zonder te veel overheidsbemoeienis, zodat rijken rustig rijker worden en betaalbare woningen schaarser. Een vrede achter muren en dichte deuren: met gesloten grenzen, in steden als bolwerken en met een winterkoudeopvang die natuurlijk nodig is maar 'not in my backyard'.

Het kwetsbare kindje in het stro wordt nog steeds in versleten doeken gewikkeld. En nog steeds raakt zo de naakte waarheid uit beeld. Die naakte waarheid heeft niet alleen de kwetsbaarheid van een kind, maar juist zo ook een politieke scherpte die ons gevoelig kan raken. Zien we in alle gesprekken nog het kindje in die koude stal? Of gaan we al pratend en debatterend de confrontatie uit de weg met de mechanismes achter uitsluiting en armoede? Praten we om de harde afwijzing en de pijn in ons land heen? De vrede die dit kind van Kerstmis brengt, begint bij luisteren naar de verhalen en stemmen van mensen die dichtbij die naakte waarheid leven.

We kunnen dit kind en deze vrede het beste ontvangen, wanneer we onszelf ook uit de doeken doen, uit onze harnassen, bolwerken en vestinkjes, uit onze verdedigingsmechanismen stappen.

We moeten de donkere stal van ons hart ingaan,
het oude stro van boosheid en trots wegdoen,
onze handen vies maken en moeite doen
om het frisse, geurige hooi van welkom te vinden,
een kandelaar van hoop aan te steken,
en in eenvoud te wachten op de geboorte van Verwondering.

We moeten onszelf dus niet voller maken, maar juist leger. We moeten ruimte maken voor de vrede van dit kerstkind. Ruimte in onze harten en onze zielen, waar God geboren kan worden. En we moeten dan ook ruimte maken in onze stad. Ruimte die gevuld is met 'hooi van welkom': plekken van warmte en licht voor daklozen met en zonder papieren, voor mensen die hun energierekening niet meer kunnen betalen, voor weduwe en wees, voor vreemdeling en vluchteling. Met hun waardigheid is die van ons allemaal in het geding. Dat is de naakte waarheid. Vrede van Christus!"

Met regelmaat schrijft directeur Derk Stegeman een 'Stekje', over een onderwerp in stad en kerk dat om aandacht vraagt.