Logo Stek - vorm
Gedicht stad

Stekje 22: "Een stad als een huis"

Een stad als een huis! Is dat niet wat we eigenlijk zoeken en bedoelen: dat onze steden als huizen zijn? Dat onze stad staat als een huis en ook voelt als een huis. Een huis waar iemand is, die ons binnenlaat en welkom heet. Waar we geborgenheid vinden, veilige beschutting. Waar plaats is om te zijn en te leven. Plek om te wonen en werken, eten en slapen, liefhebben en lezen, spelen en sporten.

Er zijn dingen, die de dichters beter weten dan de politici. Als het over recht en inrichting gaat, hebben we een prozaïsche en pragmatische aanpak nodig. Maar als het gaat over visie en visioen, heeft onze geest meer dichterlijke bewegingsruimte nodig.

Hoe maak je zo’n stad? Hester Knibbe, stadsdichter van Rotterdam in 2015, geeft er de volgende woorden aan:

Hoe maak je een stad zó dat hij
staat als een huis waarin je solide

kunt wonen. Wat je ziet is stenen decor
en allerwegen onder een leniger hemel

met velen de spelers. Stil of luidruchtig
bewegen ze zich over markten en bruggen
langs water, door parken voor luchtiger

adem. Ze hebben gezichten, namen,
kunnen elkaar raken en hoe ze

dat doen maakt de plek tot wijkplaats
of wak. De spelers maken de stad.

Derk Stegeman - foto door Henriëtte Guest

"Wij willen wijkplaatsen bouwen!"

Wij maken de stad

De stenen zijn het decor van ons spel. Met of zonder gevoel voor drama, stil of luidruchtig ─ we zijn hoe dan ook de spelers die in dit decor ons spel te spelen hebben. Zodra het woord 'adem' valt, hoe luchtig ook, weet ik als lezer: hier gaat het over leven of dood. Wij spelers in de stad, wij kunnen elkaar raken. Hard en onbeheerst, verwonderd en liefdevol, ruw en onbesuisd, vriendschappelijk en speels. En we raken elkaar ook als we elkaar niet proberen te raken. De ongenaakbaren en onaanraakbaren zijn in dit decor misschien wel de eenzaamsten van allen. Wij zijn de spelers. De spelers maken de stad: wijkplaats of wak?

Bij Stek weten we het wel. Wij willen wijkplaatsen bouwen! Plekken waar we oefenen hoe we elkaar goed kunnen raken. Hoe we dat vriendelijk en zorgzaam kunnen doen, vredig en respectvol. Met aanzien des persoons. Dat betekent niet dat we nooit vingers op zere plekken leggen, dat hoort er soms ook bij. We raken elkaar soms ook net verkeerd of missen elkaar soms even helemaal. Maar we kennen elkaars gezichten en we noemen elkaar bij de naam. Onze buurt-en-kerkhuizen willen zulke wijkplaatsen zijn, net als onze Kinderwinkel en het Wereldhuis. Ook onze maatjesprojecten kunnen zo'n wijkplaats bieden. Als er maar genoeg van zulke wijkplaatsen zijn, wordt onze stad een huis, waarvan de deur open staat. Een huis waar we welkom zijn. Een huis waar we thuis komen.

Met regelmaat schrijft directeur Derk Stegeman een 'Stekje', over een onderwerp in stad en kerk dat om aandacht vraagt.