Stekje 22: "Een stad als een huis"
Een stad als een huis! Is dat niet wat we eigenlijk zoeken en bedoelen: dat onze steden als huizen zijn? Dat onze stad staat als een huis en ook voelt als een huis. Een huis waar iemand is, die ons binnenlaat en welkom heet. Waar we geborgenheid vinden, veilige beschutting. Waar plaats is om te zijn en te leven. Plek om te wonen en werken, eten en slapen, liefhebben en lezen, spelen en sporten.
Er zijn dingen, die de dichters beter weten dan de politici. Als het over recht en inrichting gaat, hebben we een prozaïsche en pragmatische aanpak nodig. Maar als het gaat over visie en visioen, heeft onze geest meer dichterlijke bewegingsruimte nodig.
Hoe maak je zo’n stad? Hester Knibbe, stadsdichter van Rotterdam in 2015, geeft er de volgende woorden aan:
Hoe maak je een stad zó dat hij
staat als een huis waarin je solide
kunt wonen. Wat je ziet is stenen decor
en allerwegen onder een leniger hemel
met velen de spelers. Stil of luidruchtig
bewegen ze zich over markten en bruggen
langs water, door parken voor luchtiger
adem. Ze hebben gezichten, namen,
kunnen elkaar raken en hoe ze
dat doen maakt de plek tot wijkplaats
of wak. De spelers maken de stad.