Wonderlijk geschenk
Het blijft een wonderlijk geschenk dat het evangelie van kerst op zulke plekken gebeurt, letterlijk plaats en ruimte vindt. Dat wonderlijke geschenk helpt ons elk jaar opnieuw om onszelf en elkaar de vraag te stellen: hoe maken wij plaats? Welke ruimte weten wij vrij te maken, open te houden voor het evangelie van Kerst? Waar zou Christus bij ons kunnen worden geboren? Waar kunnen wij elkaar de vrede van Christus toewensen?
Het kwetsbare kindje in het stro wordt door ons nog steeds in veel versleten doeken gewikkeld. Nog steeds raakt de naakte waarheid uit beeld. Maar de vrede die dit kind van Kerstmis brengen kan, begint bij het luisteren naar de verhalen en de stemmen van mensen die het dichtste bij die naakte waarheid leven. De vrede van Christus begint bij het schorriemorrie.
Uit de doeken
We kunnen dit kind en deze vrede het beste ontvangen, wanneer we onszelf ook uit de doeken doen, wanneer we uit onze harnassen kruipen, onze bolwerken ontmantelen en onze vestinkjes vergeten. Als we uit onze verdedigingsmechanismen stappen.
We moeten de donkere stal van ons hart ingaan,
het oude stro van boosheid en trots wegdoen,
onze handen vies maken en moeite doen
om het frisse, geurige hooi van welkom te vinden,
een kandelaar van hoop aan te steken,
en in eenvoud te wachten op de geboorte van Verwondering.
We moeten onszelf dus niet voller maken, maar juist leger. We moeten ruimte maken voor de vrede van dit kerstkind. Ruimte in onze harten en onze zielen, waar God geboren kan worden. En we moeten dan ook ruimte maken in onze stad. Ruimte die gevuld is met ‘hooi van welkom’: plekken van warmte en licht voor daklozen met en zonder papieren, voor mensen die hun rekeningen niet meer rond krijgen. Bijbels gezegd: voor weduwe en wees, voor vreemdeling en vluchteling. Met hun waardigheid is die van ons allemaal in het geding. Dat is de naakte waarheid. Vrede van Christus!
De Kerstboodschap is niet veranderd: we wensen elkaar de 'Vrede van Christus'. Vrede dus voor mensen die God liefheeft. Vrede voor de mensen bij de Soepbus, voor de vluchtelingen aan onze grenzen, vrede voor de Oekraïne en voor Iran. Vrede voor de mensen voor mensen die bang zijn, pijn hebben aan hun lijf en in hun ziel, mensen in rouw, mensen die zich alleen voelen, leeg zijn of murw. Voor hen is het kind geboren: vrede van Christus zij met hen.

Met regelmaat schrijft directeur Derk Stegeman een 'Stekje', over een onderwerp in stad en kerk dat om aandacht vraagt.