Logo Stek - vorm
stekje-blog-derk-stegeman.960x0-3

'Een kleurrijk verhaal'

─ 13 november 2024 ─

Een stad waar niemand achterblijft

‘Wij zetten ons in voor een stad waar niemand achterblijft.’ In grote letters staat die zin bovenaan de website van Stek. Een mooi en goed streven, maar ook makkelijker gezegd dan gedaan. Want Den Haag is hof en dorp, zand en veen, rijk en arm, Hagenaar en Hagenees. En de kloof tussen die beide stukken stad heeft zich de laatste decennia verder verdiept. Wie in die ene helft van de stad wordt geboren leeft als kind in een ongezondere omgeving, is vaker ziek, heeft minder buitenspeelmogelijkheden en maakt een grotere kans om op school niet mee te komen en zonder startkwalificatie aan de eerste baan te beginnen. Wie de statistieken bestudeert, schrikt zich een ongeluk want dat ene stuk stad raakt steeds verder achterop.

Er zijn ook groepen mensen die, los van die tweedeling, nog veel verder achterop raken. Als je door financiële problemen dakloos geworden bent bijvoorbeeld. Of wanneer je als Europese arbeidsmigrant een tijd in de auto of onder de brug moet slapen omdat er even geen werk voor je is. Of wanneer je als vluchteling na jaren doelloos verblijf her en der een status hebt en op een woning wacht. Om maar te zwijgen van de mensen zonder papieren die hier de minst gewilde baantjes vervullen en nauwelijks rechten hebben als ze in problemen komen.

Derk Stegeman - foto door Henriëtte Guest

"De zachte krachten die zullen zeker winnen in ’t eind"

Zachte krachten

Allemaal mensen met kinderen, ouders en familie: mensen die net als wij op zoek zijn naar geluk en waardering, naar vriendschap en liefde, naar betekenis en ontspanning. Mensen met plannen en dromen, met idealen en vergezichten. Mensen die niet achter mogen blijven en die horen bij de gemeenschap die onze stad is. Eentje, waarin niemand achterblijft. Een visioen dat je niet kunt afgrenzen, klein kunt maken en voor jezelf kunt houden, noch zomaar kunt bouwen of breken. Een visioen dat optrekt met – met de woorden van dichter Henriëtte Roland Holst- de ‘zachte krachten die zullen zeker winnen in ’t eind’.

Voor Stek zijn de bijna duizend vrijwilligers die zachte krachten. En daar zijn we trots op en dankbaar voor. In al ons werk ontstaan er vormen van community: kleine gemeenschapjes waarin mensen een tijd met elkaar optrekken en met en van elkaar leren. Steeds weer ontdekken we de kostbare kwaliteit van vrijwilligerswerk als daad van overgave, als gebaar van beschikbaarheid. Zulke daden en zulke gebaren worden kostbaarder naarmate tijd duurder wordt en gemeenschappen kwetsbaarder zijn.

Web van wederkerigheid

Mensen kleuren elkaar. Uit alle delen van de stad inspireren en helpen ze elkaar en leren ze van elkaar. Dankzij al deze zachte krachten weven we bij Stek draden van het web dat verbinding of gemeenschap heet. Ragfijne draden soms die zweven in de wind en stevige webben die wel een stormpje kunnen doorstaan. Al die draden weven webben van wederkerigheid. Onze stad heeft dit soort weefsels nodig om de boel bij elkaar te houden. Mensen hebben dit soort verbindingen nodig om een gemeenschappelijk verhaal te kunnen vertellen dat hen dragen kan.

Zoals woorden in een zinsverband betekenis krijgen, zo bloeien mensen op in gemeenschap. Zo is 20 jaar Stek ook een geschiedenis van mensen die elkaar kleuren en veranderen, die verfrissen en herrijzen. Mensen die zich verbinden in een kleurrijk verhaal.