Logo Stek - vorm
Stekje - blog Derk Stegeman

'Nu zie ik de mens die ik ben'

─  16 september 2024 ─

Koude wind

Er waait een koude wind door ons land. De thermometer van barmhartigheid en menslievendheid in ons land geeft aanzienlijk lagere waarden aan. Het nieuwe kabinet Schoof wil het kabinet worden van ‘het strengste asielbeleid ooit’. Minister Faber slaat daarbij ferme taal uit en toont zich verzekerd van haar zaak. Eerder werd bekend dat de financiering van de landelijke vreemdelingenvoorzieningen per 2025 zal stoppen en vorige week hoorden we dat het kabinet een asielcrisis wil uitroepen zodat noodwetgeving kan worden ontwikkeld.

De mensen verdwijnen uit beeld

De koude wind voel ik omdat in alle uitlatingen niets meer bespeurbaar is van een besef, dat het om mensen gaat die alles hebben achtergelaten omdat ze moesten vluchten, mensen met trauma’s, levend in onzekerheid over wat hen hier te wachten staat en in zorg over hoe het met hun naasten gaat. Niets meer bespeurbaar van een besef dat het ook ons zou kunnen overkomen te moeten vluchten. Een besef dat mensen juist daarin menselijk zijn, als ze er voor elkaar kunnen zijn. Op internet zag ik een filmpje voorbij komen van iemand die het lied van Claudia de Breij had herdicht: ‘Als de oorlog komt / En als jij dan moet schuilen / Jij mag niet bij ons’. Nou, dan is het wel koud geworden – als jij niet bij ons mag.

Derk Stegeman - foto door Henriëtte Guest

"Er waait een koude wind door ons land"

 

Zachte krachten

Allemaal mensen met kinderen, ouders en familie: mensen die net als wij op zoek zijn naar geluk en waardering, naar vriendschap en liefde, naar betekenis en ontspanning. Mensen met plannen en dromen, met idealen en vergezichten. Mensen die niet achter mogen blijven en die horen bij de gemeenschap die onze stad is. Eentje, waarin niemand achterblijft.  Een visioen dat je niet kunt afgrenzen, klein kunt maken en voor jezelf kunt houden, noch zomaar kunt bouwen of breken. Een visioen dat optrekt met – met de woorden van dichter Henriëtte Roland Holst- de ‘zachte krachten die zullen zeker winnen in ’t eind’.

Voor Stek zijn de bijna duizend vrijwilligers die zachte krachten. En daar zijn we trots op en dankbaar voor. In al ons werk ontstaan er vormen van community ontstaan: kleine gemeenschapjes waarin mensen een tijd met elkaar optrekken en met en van elkaar leren. Steeds weer ontdekken we de kostbare kwaliteit van vrijwilligerswerk als daad van overgave, als gebaar van beschikbaarheid. Zulke daden en zulke gebaren worden kostbaarder naarmate tijd duurder wordt en gemeenschappen kwetsbaarder zijn.

 

Web van wederkerigheid

Mensen kleuren elkaar. Uit alle delen van de stad inspireren en helpen ze elkaar en leren ze van elkaar. Dankzij al deze zachte krachten weven we bij Stek draden van het web dat verbinding of gemeenschap heet. Ragfijne draden soms die zweven in de wind en stevige webben die wel een stormpje kunnen doorstaan. Al die draden weven webben van wederkerigheid. Onze stad heeft dit soort weefsels nodig om de boel bij elkaar te houden. Mensen hebben dit soort verbindingen nodig om een gemeenschappelijk verhaal te kunnen vertellen dat hen dragen kan.

Zoals woorden in een zinsverband betekenis krijgen, zo bloeien mensen op in gemeenschap. Zo is 20 jaar Stek ook een geschiedenis van mensen die elkaar kleuren en veranderen, die verfrissen en herrijzen. Mensen die zich verbinden in een kleurrijk verhaal.

als ik jou kleur en jij mij veranderen verhalen de woorden vervloeien verschuiven vermengen we begrijpen versterken verfrissen herrijzen zelfs als de lente wanneer we ons verbinden aandachtig in een kleurrijk verhaal (Nadia Menns)