Zachte krachten
Allemaal mensen met kinderen, ouders en familie: mensen die net als wij op zoek zijn naar geluk en waardering, naar vriendschap en liefde, naar betekenis en ontspanning. Mensen met plannen en dromen, met idealen en vergezichten. Mensen die niet achter mogen blijven en die horen bij de gemeenschap die onze stad is. Eentje, waarin niemand achterblijft. Een visioen dat je niet kunt afgrenzen, klein kunt maken en voor jezelf kunt houden, noch zomaar kunt bouwen of breken. Een visioen dat optrekt met – met de woorden van dichter Henriëtte Roland Holst- de ‘zachte krachten die zullen zeker winnen in ’t eind’.
Voor Stek zijn de bijna duizend vrijwilligers die zachte krachten. En daar zijn we trots op en dankbaar voor. In al ons werk ontstaan er vormen van community ontstaan: kleine gemeenschapjes waarin mensen een tijd met elkaar optrekken en met en van elkaar leren. Steeds weer ontdekken we de kostbare kwaliteit van vrijwilligerswerk als daad van overgave, als gebaar van beschikbaarheid. Zulke daden en zulke gebaren worden kostbaarder naarmate tijd duurder wordt en gemeenschappen kwetsbaarder zijn.
Web van wederkerigheid
Mensen kleuren elkaar. Uit alle delen van de stad inspireren en helpen ze elkaar en leren ze van elkaar. Dankzij al deze zachte krachten weven we bij Stek draden van het web dat verbinding of gemeenschap heet. Ragfijne draden soms die zweven in de wind en stevige webben die wel een stormpje kunnen doorstaan. Al die draden weven webben van wederkerigheid. Onze stad heeft dit soort weefsels nodig om de boel bij elkaar te houden. Mensen hebben dit soort verbindingen nodig om een gemeenschappelijk verhaal te kunnen vertellen dat hen dragen kan.
Zoals woorden in een zinsverband betekenis krijgen, zo bloeien mensen op in gemeenschap. Zo is 20 jaar Stek ook een geschiedenis van mensen die elkaar kleuren en veranderen, die verfrissen en herrijzen. Mensen die zich verbinden in een kleurrijk verhaal.
