Gelukkig de barmhartigen
Nieuw kabinet
Een nieuwe kabinet zal er nu snel komen. Het Hoofdlijnenakkoord stemt niet vrolijk voor de nabije toekomst. Ons werk zal er zeker niet eenvoudiger van worden. Onze inzet voor gemeenschappen die de meest kwetsbaren insluiten, onze strijd tegen armoede en voor meer kansengelijkheid – ook van kinderen en jongeren, de hulp die we bieden aan mensen zonder papieren en de aandacht die we vragen voor hun leefsituaties – in al dit werk zullen we met meer tegenwind en meer tegenwerking te maken krijgen. Het akkoord verwoordt een visie op samenleven en op gemeenschap die in alles anders is dan wat ons bij Stek voor ogen staat.
Twee soorten onvrede
Dat dit Hoofdlijnenakkoord op belangrijke punten onuitvoerbaar zou zijn, konden we al in een veel reacties en commentaren lezen. Vanuit de journalistiek, de wetenschap en de rijksoverheid zelf komen daarover fundamentele en kritische vragen. Daartegenover vinden veel mensen dat het goed is dat eindelijk de frustratie en onvrede een stem krijgt.
De verkiezingsuitslag lijkt te verwoorden dat veel mensen zich niet gehoord hebben gevoeld door een Haagse elite. Veel mensen zijn ook echt daadwerkelijk slachtoffer geworden van een nalatige overheid – kijk alleen al naar de Toeslagenaffaire of naar Groningen. Mensen die systematisch zodanig benadeeld zijn door de manier waarop de rechtsorde functioneert dat hun grondrechten echt zijn aangetast. Het is belangrijk dat deze onvrede niet alleen een stem, maar ook een antwoord krijgt.
Maar er is ook een ander soort onvrede, waarbij een klein vuurtje van bezorgdheid of frustratie aangeblazen wordt door toenemende polarisatie. Met als gevolg dat de ‘anderen’ niet alleen ongelijk hebben, maar ook kwade bedoelingen of zelfs duistere complotten ramen. Vanuit dit perspectief zijn er geen problemen, alleen nog maar rampen. Vanuit een dergelijk gevoel zijn we het slachtoffer geworden van een boze buitenwereld die uit Europa, de islam, vluchtelingen of het klimaat bestaat. Naar mijn beleving is het vooral de stem van die laatste onvrede, die in dit Hoofdlijnenakkoord de schrille boventoon voert.