Met boosheid bouw je geen samenleving
Zorg kan inzicht geven en boosheid kan in beweging zetten. Zeker. Maar boosheid biedt geen basis voor beleid. Met boosheid bouw je geen samenleving, maar een bastion. En als boosheid zich gaat richten op een afgebakende groep mensen, gaat het heel erg verkeerd. Helemaal als het om mensen gaat, die toch al kwetsbaar zijn of hulp nodig hebben.
Zoiets gebeurde even afgelopen week, toen vluchtelingen in Kijkduin werden opgevangen en er dinsdag een informatieavond werd georganiseerd. Ik was daar aanwezig en heb met veel mensen kunnen spreken. Mensen die bezorgd waren en mensen die vonden dat we hoe dan ook deze vluchtelingen niet buiten konden laten slapen. In nattigheid en sneeuw nota bene.
Zonder het visioen slapen de mensen buiten, in de sneeuw
Waar het visioen ontbreekt, verwildert het volk. Zo luidt een oude spreuk uit de wijsheidsliteratuur van de Bijbel (Spreuken 29, 18). Het visioen is de droom van een samenleving waar mensen elkaar recht doen en in vrede samenleven. Het visioen is de droom van een wereld, waar mensen zich met elkaar verbinden om elkaar te helpen en het samen te doen. Het is de droom van een wereld die weet hoe sterk de zachte krachten kunnen zijn.
Zulke visioenen kun je niet klein maken. Je kunt ze niet voor jezelf houden en afgrenzen (alleen in Nederland) of plannen en uitstellen (eerst de eigen problemen oplossen). Zonder het visioen wordt het ieder voor zich. Zonder het visioen geldt het recht van de sterkste en krijgen kwetsbare mensen de klappen. Zonder het visioen slapen vluchtelingen buiten, in de sneeuw. Zonder het visioen verwildert het volk.
Op 3 december is in de meeste kerken de Advent begonnen. Advent is de tijd waarin we uitzien naar het licht van kerst. Dat licht van Kerst is het licht van 'vrede op aarde', dat is ook het licht van het visioen. En dat licht schijnt allereerst bij mensen die (net als Jozef en Maria in het Kerstevangelie) buiten moeten slapen, omdat er geen plaats is.
Laten we plaats maken. Laten we ruimte maken voor deze mensen. Ruimte in ons hart, ruimte in onze stad en ruimte in ons land. Want wanneer we die plek niet bieden, lopen we dat kleine lichtje mis dat alles kan verlichten. Als we die ruimte niet maken, ontbreekt het vlammetje van het visioen. En dan verwildert het volk.

Met regelmaat schrijft directeur Derk Stegeman een 'Stekje', over een onderwerp in stad en kerk dat om aandacht vraagt.