Medemenselijkheid heeft haar gezicht verbrand

Begin juli sloeg de Tweede Kamer een nieuwe weg in met het aannemen van een reeks asielwetten. Wat volgde was verbijstering. Directeur Derk Stegeman verwoordt het treffend: “Medemenselijkheid heeft haar gezicht verbrand.”  

Hoewel de strafbaarstelling van de hulp mogelijk van tafel gaat, moet het bestaan van mensen zonder papieren hier wel strafbaar worden. In het Wereldhuis bereiken ons berichten van mensen in paniek: kinderen twijfelen of ze nog welkom zijn op school, werknemers verliezen kansen op legaal werk, huisbazen verlengen uit voorzorg geen huurcontracten, en ouderen durven soms de straat niet op of een dokter te bezoeken. De wet werkt al – zonder dat ze officieel van kracht is.

Wat nauwelijks besproken wordt, is de fundamentele vraag: wie zijn wij als samenleving als we de kwetsbaarste mensen tot probleem verklaren? De Raad van Kerken stelt het glashelder in het document Geloven in tijden van verharding: “De werkelijke problemen worden niet opgelost door migranten tot oorzaak te maken.” 

Daar komt bij dat wij, wanneer we vreemdelingen als een bedreiging gaan zien, we niet alleen hen maar ook onszelf tekort doen. Wanneer angst en wantrouwen worden gevoed, verdort de gemeenschap. De verharding jegens de vreemdeling kan dan ook ieder van ons persoonlijk beschadigen, als wij onze harten verharden en hartelozer worden.

"Daarvoor is nodig dat onze harten zich verzachten, zodat we in de meest kwetsbare ander een mens herkennen, voor wie ik de naaste kan zijn.”

Laten we die naaste blijven. Juist nu.

Derk Stegeman

Directeur Stek