Stekdenhaag
Hoe voelt het om jarenlang stil te staan omdat je niet over de juiste verblijfspapieren beschikt? In Kerk in Den Haag deelt onze bezoekster Nadia haar persoonlijke verhaal over leven zonder papieren en het terugvinden van hoop. Haar verhaal laat zien: je staat er niet alleen voor.
Leven zonder papieren; het kan niet anders of het moet het leven lamleggen. Hoe diep de angst en de schaamte daarover is, werd duidelijk toen twee mensen met wie we via het Wereldhuis contact hadden, toch afzagen van een interview. Voor de een was het emotioneel te belastend. De ander was bang dat zelfs anonieme informatie aan hem gekoppeld kon worden en zijn verblijfsprocedure zou schaden.
Gelukkig was daar de 57-jarige Nadia Jahfa, die inmiddels een verblijfstatus heeft en heel graag haar verhaal wilde doen: "Vroeger schaamde ik mij omdat ik illegaal was. Ik leefde teruggetrokken en had alleen contact met wat buren die ik vertrouwde. Als ik op straat politie zag, liep ik om. Ik was altijd bang dat ik opgepakt zou worden en terug zou moeten gaan naar Marokko. Ik had weinig sociale contacten en was niet gelukkig. Nu wil ik mijn verhaal vertellen, omdat ik het belangrijk vind dat mensen die in zo’n zelfde situatie zitten, hulp krijgen."
Nadia Jahfa kwam op haar negentiende vanuit Casablanca naar Nederland via een tante die op de Marokkaanse ambassade in Den Haag werkte. Ze wil er niet alles over vertellen, maar het was moeilijk. "In Marokko had ik twee jaar verpleegkunde gestudeerd en ik hoopte in Nederland mij verder te kunnen ontwikkelen. Maar mijn tante was niet goed voor mij. Ik moest hard voor haar werken. Ik deed het huishouden, kookte en werkte altijd. Ik kreeg er geen geld voor en moest het doen met de afgedankte kleding van haar kinderen. Mijn paspoort werd van me afgenomen." Uiteindelijk liep ze in haar pyjama weg. "Wat moest ik nu doen?
Waar kon ik heen? Uiteindelijk kwam ik te werken in een kroeg van een Marokkaanse vrouw waar ik ook een kamertje kon huren. Toen ik het vuilnis buiten zette, kwam ik mijn man tegen. Hij is Egyptisch en werkte voor de vuilnisdienst. Hij werd verliefd op mij en ik uiteindelijk ook op hem. We zijn op een islamitische manier getrouwd. Omdat ik geen papieren had, kon ik niet trouwen voor de Nederlandse wet. Mijn man had een zoontje uit een eerder huwelijk en voor hem heb ik altijd gezorgd."
Na zestien jaar huwelijk werd Jahfa zwanger en kreeg een dochter. "Ik ben bevallen in het ziekenhuis. Omdat ik geen verzekering heb, kostte alles rond de geboorte veel geld. Maar ik had geen inkomen, omdat ik niet legaal hier verbleef. Ik was altijd bang dat ik opgepakt zou worden. Ik kon nergens heen. Vooruitkijken of plannen maken, dat kon ik niet. Dat was heel moeilijk. Ik heb veel gehuild." Een paar jaar geleden kreeg Jahfa last van haar kies en moest ze naar de tandarts. Via het maatschappelijk werk van haar man kreeg ze de tip contact op te nemen met het Wereldhuis, omdat men haar daar mogelijk kon helpen. "Ik leerde daar mevrouw Lizebeth kennen. Zij heeft me in contact gebracht met een advocaat, die me geholpen heeft met het krijgen van een verblijfsvergunning van vijf jaar. Ook ben ik nu vrijwilliger bij het Wereldhuis. Twee keer per week doe ik catering bij Stek, waar het Wereldhuis onderdeel van is. Ik schaam me nu niet meer en kan weer plannen maken. Ik ben samen met mijn dochter na dertig jaar weer in Marokko geweest."
Dit artikel is gepubliceerd in Kerk in Den Haag, januari 2026, p.5.
Tekst en foto: Frouckje van der Wal.
Bouw jij mee aan een buurt waar mensen elkaar kennen en elkaar helpen? In Bethel, ons buurt-en-kerkhuis in de Haagse wijk Segbroek, breng je buurtbewoners bij elkaar en geef je vrijwilligers de ruimte om te groeien. Samen met de diaconaal werker ben je een vertrouwd gezicht voor de buurt. Ook zet je een laagdrempelig inloopspreekuur op.
Een nieuw wetsvoorstel dreigt mensen zonder papieren strafbaar te stellen als zij onvoldoende meewerken aan terugkeer. Maar terugkeer is niet altijd mogelijk of veilig.
Dat Stek het Appeltje van Oranje 2026, met het thema Samen Armoede Doorbreken, heeft gewonnen, bevestigt waar we in ons werk voor staan: dicht bij mensen zijn en zien wat geldzorgen met hen doen. We bieden meer dan praktische ondersteuning. We helpen mensen om kennis, vaardigheden en vertrouwen op te bouwen, verbinden hen met anderen en zoeken samen naar mogelijkheden om weer verder te komen. Tegelijk vragen we aandacht voor de oorzaken en impact van armoede.
Stek heeft met het project Buurt & Lukas de grote Appel van Oranje 2026 gewonnen! Een enorme eer en een prachtige erkenning voor alle bezoekers, vrijwilligers en medewerkers die zich iedere dag inzetten voor een stad waarin iedereen mee kan doen.
Ben je vrijwilliger bij Stek? Vrijwilligers in Den Haag kunnen een gratis cadeaukaart aanvragen bij de gemeente Den Haag. Hiermee spreekt de gemeente haar waardering uit voor hun onmisbare werk. Lees hier hoe het werkt.
Waarom plaatsen we anderen én onszelf voortdurend in hokjes? En wat gebeurt er als je verder kijkt? Met de campagne Wij zijn Den Haag laten stadsgenoten zien dat mensen veel te veelkleurig zijn om zich in te laten delen of weg te laten zetten.
