Handwerk met een verhaal

“Ik weet nog goed dat ik geen dak boven m’n hoofd had,” vertelt Veronique over haar tijd op straat. Twintig jaar geleden kwam zij vanuit Kameroen naar Nederland en leefde zij hier onder heel nare omstandigheden: “De mensen die me in huis namen, waren helemaal niet goed voor me.” Veronique wist te ontsnappen en startte via Vluchtelingenwerk haar procedure voor een verblijfsvergunning. Toen ze daar ontdekten dat ze op straat leefde, verwezen ze haar door naar de ‘Halte’, een noodopvang voor vrouwen, van Stek. Daar kon haar lange weg naar herstel beginnen, met hulp van huisgenoten en mensen van andere Stek-projecten als ‘2GO’ en ‘Buurt & Lukas’.

Veronique herinnert zich nog levendig het moment dat ze aankwam in de Halte: “De woonbegeleider liet me mijn kamer zien en stelde me voor aan de andere dames. Gelukkig was het er allemaal heel vredig. Ik was blij dat ik een plek had, want veel mensen moeten op straat leven.” Over de begintijd in de Halte zegt Veronique: “Ik sloot mezelf op in mijn kamer, was mezelf totaal kwijt. De vrouw die boven mij woonde, bleef naar me toe komen. Ze zei ‘doe rustig aan, het komt wel goed allemaal’.” Veronique vertelt hoe de vrouwen bij de Halte als familie van haar werden. Stapje voor stapje, met hulp van haar nieuwe ‘familie’, de psychiater bij wie Veronique onder behandeling ging, en haar maatje van 2GO, kwam zij steeds meer van haar kamer af en ging zij zich weer openstellen.

Boom met vogels

2GO is een Stek-project dat een vrijwilliger aan iemand koppelt die een vorm van uitbuiting heeft meegemaakt. Samen ondernemen zij van alles, met als doel positieve ervaringen en gevoelens te stimuleren. “Mijn eerste maatje speelde viool en zij nodigde me altijd uit voor haar concerten. Ze zorgde dat ik daar kon ontspannen. We wandelden en gingen samen koffiedrinken. Na een tijdje werd ik ook meer open naar de vrouwen met wie ik samenwoonde in de Halte.” Veroniques tweede maatje houdt net als zij van handwerken: “Ze is helemaal geweldig! Toen ik haar vertelde hoeveel Stek voor me had gedaan en dat ik graag mijn waardering wilde laten blijken, bedachten we samen het idee voor de boom met de vogels. Ik zag het verhaal van Stek als de boom, de takken als de verschillende manieren waarop de organisatie ons helpt. De vogels zijn de mensen die steun ontvangen, wij die er nog zijn. Het hele viltwerk was niet iets wat ik van tevoren zo had gepland, het kwam er gewoon uit. Ik ben heel dankbaar!”

Band met Stek

Trots poseert Veronique naast een kopie van haar boom, die in het appartement hangt waar zij intussen is gaan wonen: “Toen ik de omgeving zag en hier de drempel overstapte, voelde het goed. In het begin was het een uitdaging om helemaal alleen te wonen, ik miste mijn familie uit de Halte. Het is hier stil, vergeleken met ‘Wa, wa, wa’, waar ik vandaan kom,” vertelt ze lachend. “Ik had veel vrouwen zien vertrekken uit de Halte als ze een verblijfsvergunning kregen. We misten ze, maar waren ook blij voor ze, we maakten er een feestje van! Toen mijn dag om te vertrekken kwam, was ik opgetogen, maar ook nerveus.” Veronique werkt hard om haar leven verder vorm te geven: “Ik heb contact met de buren, ze zijn vriendelijk en we groeten elkaar. Twee dagen per week ga ik naar Nederlandse les. Vooral de uitspraak vind ik lastig. Ik ben hier nu twintig jaar en al die tijd leefde ik in onzekerheid over of ik kon blijven. Als ik het over kon doen, zou ik eerder Nederlands leren.” Naast de Nederlandse les gaat ze elke dinsdag naar Buurt & Lukas om Nederlands te oefenen samen met andere vrouwen. “Voor altijd mijn familie,” vat Veronique haar band met Stek samen.