Goede woorden in onze genen
Je zou bijna zeggen dat het als ware een beetje in de genen van onze organisatie zit om oog en oor te hebben voor mensen die achterblijven. Stek is er op gebouwd om te werken aan stad waar mensen zich met elkaar verbinden, elkaar versterken, elkaar beschermen en elkaar bezielen. De aanleg daarvoor krijgen we om te beginnen mee vanuit de Bijbelse geschriften. Vanuit de woorden van Psalm 1 bijvoorbeeld (hier in de hertaling van Huub Oosterhuis):
Goed is dat je goede woorden
overweegt en wil:
heb je naaste lief die is als jij
de vluchteling, de arme, doe hen recht.
Het gaat dus niet om zoiets als aangeboren morele kennis. Het is veel meer een soort van praktische wijsheid, die je steeds opnieuw moeten leren en oefenen. Al doende. En soms kost dat meer moeite dan anders. Want het open houden van een veilige speelplek in Moerwijk voelt soms als een strijd tegen de bierkaai. En door de complexiteit van onze samenleving en de onrechtvaardige verdeling van vermogen zijn er steeds weer andere mensen die financieel achterop raken en achterblijven.
Meer moeite, meer moed en hoop
Soms vergt het ook meer moed dan anders. Moed om in die ander een naaste te zien, een mens die is als jij. Moed om je in te zetten voor de vluchteling en de arme: dat hen recht wordt gedaan. Naar mijn beleving is dit zo’n tijdsgewricht, waarin het meer moeite kost en meer moed vergt. Bij Stek voelen we ons geroepen om die moeite op te brengen, om die moed te tonen. We zullen onze wegen ongetwijfeld nog moeten zoeken soms. Maar samen met allen die meewerken in onze projecten willen we ons juist nu blijven inzetten voor die stad waar niemand achterblijft. Voor die stad waar de vluchteling zich veilig weet en de arme bescherming geniet. Voor die stad waar - met de woorden van een gedicht van Dorothee Sölle – Hoop huis houdt en zich laat kennen.
Ze is hier niet geboren.
Ze spreekt niet onze taal.
Ze heeft gewerkt zonder papieren.
Ze heeft afwisselend
bij een vriendin
en in een container gewoond.
Ze zou graag beginnen
te werken
hier bij ons.
Haar naam is Hoop.
Niemand kent haar.

Met regelmaat schrijft directeur Derk Stegeman een 'Stekje', over een onderwerp in stad en kerk dat om aandacht vraagt.