Logo Stek - vorm
Bram 3

"Ik vind het vanzelfsprekend me in te zetten voor mensen die het moeilijk hebben"
Bram van Reeuwijk, maatje bij 2GO

Bram van Reeuwijk (30) is sinds kort jongerenwerker in Vlaardingen-Maassluis. Deze voormalige bomenverzorger maakte de overstap van de natuur centraal naar de mens centraal. Hij wilde meer sociaal bezig zijn en werd om die reden bij Stek maatje voor Haagse stadgenoten die slachtoffer zijn geweest van mensenhandel.

Bram: “Bomen verzorgen vond ik mooi en nuttig werk, maar wat ik nu voor mijn dagelijks brood en voor Stek doe, ligt me nog veel meer. In zie zin ben ik overgestapt van de natuur naar de mensen, zeg maar van heidens naar christelijk. Prozaïscher gezegd: ik vind dit vrijwilligerswerk iets wat je gewoon moet doen, een vanzelfsprekendheid waarover ik niet eens lang en diep hoef na te denken. Mijn idealen spreken uiteraard ook mee.

bram-van-reeuwijk.1200x0

"Iemand als medemens zien, dat is mijn motto"

Ik ben bij Stek terechtgekomen door een goede vriendin die daar professioneel hulpverlener is op het programma 2GO, waar ze maatjes koppelen aan mensen die trauma’s en littekens hebben opgelopen door mensenhandelaren. ‘Dat lijkt me echt iets voor jou’, zei ze en ik was het met haar eens dat ik dit moest gaan doen. Maar kon ik dat wel aan, het gaat om heftige problematiek. Dat bleek reuze mee te vallen, ook omdat het goede van Stek is dat je op ze terug kunt vallen bij moeilijke kwesties of problemen waar je tegenaan loopt. In die zin ben ik ook blij voor een organisatie te werken die niet alleen aan de klanten denkt, maar die ook wil dat jij als vrijwilliger veel uit het werk kan halen. Volgens mij kan iedere vrijwilliger van Stek dit beamen.

Van al het nuttige werk dat je bij Stek kunt doen, sluit mijn keuze voor slachtoffers van mensenhandel het beste aan bij mijn persoonlijkheid. Ik ga nu als vrijwilliger al anderhalf jaar om met een Afrikaanse man. Er was meteen een klik tussen ons, dat had mijn vriendin bij Stek goed ingeschat. We gaan iedere week samen dingen doen die we leuk vinden. Hij houdt erg van wandelen en ik ook, dus dat doen we regelmatig. Maar we ontbijten ook wel eens samen. En elkaar verhalen vertellen, natuurlijk. Soms moet ik wat dingen voor hem regelen, en dan is het prettig als ik daarbij gebruik kan maken van de kennis bij Stek.

We zijn in de loop van de tijd echt vrienden geworden, maatjes. Hij ziet uit naar mijn komst en zegt dat ook. Dat is wederzijds, ik ga altijd met plezier met hem op stap. Ik zou niet anders willen of kunnen; liever warm menselijk contact dan het zakelijk-klinische van een hulpverlener, daarover overigens niets te na gesproken. Iemand als medemens zien en niet als zielig zien, is mijn motto. En ik leer veel van mijn maatje, hij heeft veel wijsheid. Dat ik toevallig beter weet hoe in Den Haag het openbaar vervoer werkt, wil niet zeggen dat hij andere dingen niet beter weet dan ik. Ik sta daar graag voor open.”