Samen wachten tot het licht wordt

Renske Jeninga

Maar de nachtdienst was het mooist: zes tot acht mensen in de kerk, verstild, een echte kerstnacht. We wachtten op het licht en boven ons wachtte het gezin op licht in hun leven. In de permanente viering werd uur na uur het licht doorgegeven, drie maanden lang. Erg mooi! Ik ben zelf ook drie keer voorgegaan.” Zag je daar niet tegenop? “Ach, hoe moeilijk kan het wezen? dacht ik. In deze kerkdienst verdween het afstandelijke en het officiële van veel kerkdiensten, het mocht rommelig zijn, impulsief. Ik vond de essentie van geloven er weer in terug.”
Je bent vrijwilliger geworden. Waarom? “Ik wilde ook mijn handen laten wapperen en hielp mee met de coördinatie. Het was voor mij ideaal vrijwilligerswerk: gewoon doen wat je zelf aankunt, binnen je grenzen mogen blijven. Er was ruimte voor elke soort vrijwilliger. Geen druk op je privéleven of op je werk, dat kon je allemaal zelf bepalen. Als je je als vrijwilliger te buiten gaat, kan het ‘moeten’ worden en geef je misschien anderen niet de kans het op hun eigen manier te doen.”

Wat heeft Bethel met je gedaan? “Ik heb teruggevonden waar een kerk goed in kan zijn: opkomen voor gerechtigheid, een plek waar mensen zich kunnen verenigen in alle verscheidenheid. Mooie contacten waren er. Ik was natuurlijk blij met de goede afloop, dat al onze inzet resultaat heeft gehad.” Mis je Bethel niet? Wat zoek je nu? “Ik ben op zoek naar nieuwe gemeenschappen, maar ik zoek geen grote verbanden. Kleinschaligheid is de toekomst van de kerk, denk ik. Ik zoek vrijwilligheid en vrijblijvendheid. Dat is geen onverschilligheid, maar wat ik doe moet uit mijn hart komen, niet omdat ik me ertoe verplicht voel.”