Maatjesproject 2GO - Leven in de roos

Diana Vivo

Sommigen maatjes hebben het gevoel dat ze niet meer meetellen, dat zij niet meer gezien of gehoord worden. Weet je wat ze wel eens zegt? ‘Ik kan niet geloven dat jij voor mij komt’. Gezien en gehoord worden is zó belangrijk. En ontspanning. Ze mag mij dag en nacht bellen als zij het echt niet meer ziet zitten. Maar het hoeft niet, ik laat haar de keus. Als ze een tijd niets heeft laten horen, mail ik haar. Ik weet dat ze die leest. En dan belt ze als ze eraan toe is.”
Wat zoek je in dit vrijwilligerswerk? “Het is anders dan professioneel werk. Het is enorm verbindend werk, als het goed is, geniet iedereen. Je voelt niet die prestatie- en productiedrang die je op je werk hebt. Meer ruimte voor mensen en meer tijd ook. Wat ik ervoor terugkrijg? Een glimlach, daar kom ik graag mee thuis. Of een kleine opmerking, humor. Iets intiems dat ze met je deelt, dat geeft me een goed gevoel. Dat ze waardeert dat ik haar de moeite waard vind. Maar zij maakt haar keuzen zelf. Mijn cliënte haalt op gegeven moment van haar balkon een grote bloempot met aarde erin. Het meeste in de pot is verdord, maar er zijn een paar voorzichtig bloeiende roosjes te zien. Ze vertelt dat ze deze roos haar heel dierbaar is, het is verweven met veel wat zij heeft moeten doorstaan. ‘Hij was helemaal verdord en er zat geen leven meer in. En nu is die na al die tijd weer een beetje gaan bloeien. En zij zegt: 'Weet je, ik lijk wel een beetje op die roos'. Ze is nu tijdelijk opgenomen omdat ze een terugval heeft, maar ze komt elke dag thuis om haar roos water te geven.”